Er was eens….
.. een meisje met een droom, de droom om danseres en actrice te worden. Ze begon vanaf haar 6e te dansen, acteren en te zingen en op haar 10e ging ze in professionele producties spelen en wist dat ze dit haar hele leven lang wilde doen. Eenmaal op de middelbare school zat ze in een speciale theaterklas en op musical- en dansles. Een gelukkige puber die niet zo veel had met wiskunde, maar graag alles van de wereld wilde zien en alles uit het leven wilde halen.
Als 16e-jarige gaat ze alleen naar Groningen elke zaterdag met de trein om te dansen. Ze was zo gelukkig, ze was er helemaal op haar plek. Ze danste, had nieuwe vriendinnen en zat vol levens energie, maar… onbewust was ze onzeker. Ze keek naar de meiden die er dunner uitzagen en ze wilde er ook zo uitzien.
Ze dacht, wie sport en er goed uit wil zien, die moet gezond eten en veel bewegen. En in 3 maanden tijd, zag ze haarlichaam positief veranderen! Wauw ze had haar droomlichaam, het dansen ging veel beter en de leraren zagen potentie in haar want ze mocht auditie doen voor de vooropleiding en werd aangenomen!! Het harde werken werd beloond.
Het einde van een sprookje
Ze zat in havo 5 en na haar laatste lessen op de vrijdag in Almelo ging ze met haar koffer op naar het mooie noorden. Lichamelijk ging het steeds slechter, waar ze eerder nog redelijk goed at, had ze in een half jaar tijd veel voedingsproducten geschrapt en was ze 10 kilo lichter. De lessen op de vooropleiding en het lange rooster vond ze zwaar, maar diende wel haar doel: Aangenomen worden op de dansacademie. ‘s Ochtends at ze 2 bananen met cornflakes en amandelmelk, als lunch waren het rijstwafels en als avond eten groente en zoete aardappels. Ze was eindelijk een professionele danseres aan het worden, maar met een eetstoornis… een eetstoornis genaamd orthorexia (het te gezond eten, tot dat er weinig overblijft).
De tijd verstreek, nu weer 5 kilo lichter. Een losse opmerking van een docent op een vrijdagavond: ‘meisje, eet je wel genoeg’ en ze ging weer verder met haar les. Het verbaasde haar dat ze er nog stond, ze was lichamelijk en mentaal op! Een meisje van bijna 18, weegt op dat moment 49 kilo, leraren en leerlingen die geen hulp inschakelen en zij staat daar. Haar passie voor dansen vloeit langzaam uit haar lichaam, ze is op, ze kan niet meer.
Dan is ze bezig voor de eindvoorstelling in december. Ze repeteren tot half 6 door, maar dan kan ze niet meer, ze wil niet meer! Haar moeder neemt haar mee naar de kinderarts in het ziekenhuis en zegt dat ze een eetstoornis heeft. Ze ontkent dat en zeg dat ze zo weinig eet omdat ze last heeft van haar buik (wat ook echt zo was, want door het weinige eten gaan je darmen naar de klote). Het is weer vrijdag, ze staat op het punt om weer naar Groningen te gaan, maar barst thuis in huilen uit. ZE KAN NIET MEER, ZE WIL NIET MEER!!!
Ik kon mijn droom niet meer najagen, ik was mentaal en fysiek gesloopt.
De kinderarts stuurde een brief naar de opleiding dat ik niet meer kon komen. ze zagen ze nooit meer terug. Twintig kilo lichter lag ik op de bank, ik kon niet eens meer alleen douchen en ik belde de huisarts in tranen op dat ik niet meer kon. Diezelfde dag werd ik opgenomen in het ziekenhuis voor 5 dagen en kreeg ik te eten en drinkvoeding.
Vanuit daar ging ik herstellen, herstellen zodat ik weer kon leven en aansterken. De droom was vervlogen maar na 5 maanden ging ik weer dansen. Ik had het gemist, maar het plezier in dansen kwam terug al zal ik nooit meer op het niveau komen als vroeger en dat doet pijn.
En hoe nu verder
Nu ben ik diëtist en help mensen met voeding/darmklachten. Ik wil verschil maken, want het kan zo niet langer! De dansopleidingen moeten in gaan zien dat mentale gezondheid en voeding essentieel zijn.
Ik dans nog steeds, maar mijn droom zit nog in mijn cellen en vind het nog wel eens lastig dat het niet is gelukt.
Met mijn verleden ben ik nu andere meiden met een eetstoornis aan het helpen, ben nog steeds danseres op amateur niveau en acteer in producties! Een heel ander leven dat ik op mijn 16e had gedacht, maar het leven loopt hoe het loopt. Ik wil verschil maken op de dansscholen, er moet voorlichting over voeding en gezondheid worden gegeven. De pauzes en kantines moeten anders. Er moet wat gebeuren!