Meer zelfvertrouwen
Ik ben Danique van Limbeek en ben 28 jaar oud. Als klein meisje ben ik op zevenjarige leeftijd begonnen met karate met als doel meer zelfvertrouwen te krijgen. Nu 20 jaar verder kan ik zeggen dat dit zeker gelukt is, met name door karate.
Schijngevecht
Karate gaf mij niet alleen meer zelfvertrouwen, maar ook discipline, harder worden en altijd doorgaan. Op mijn 12e ben ik begonnen met wedstijden en had ik een doel voor ogen: Nederlands kampioen worden in het onderdeel kata. Dit onderdeel bestaat uit een schijngevecht tegen denkbeeldige tegenstanders in vaste vormen. Zoals mijn trainers vroeger vaak zeiden: “Je bent misschien geen toptalent, maar met veel trainen en niet opgeven, kan je dit doel behalen.” Ik trainde in Apeldoorn en tijdens mijn studie ben ik ook in Amsterdam gaan trainen. Op mijn 16e behaalde ik mijn eerste finale op het Nederlands kampioenschap op het onderdeel kata en werd ik onderdeel van de Nederlandse selectie. Na veel doortrainen is het dan op 20-jarige leeftijd gelukt: Open Nederlands kampioen onder 21 jaar in het onderdeel kata. Eindelijk had ik de titel te pakken.
Gewoon een misstap
Het jaar daarop werd ik bij de senioren tweede en het jaar daarna derde. In 2020 deed ik mee aan de Series A in Salzburg, één van de grootste toernooien in Europa waar je je kan kwalificeren voor het EK/WK vanuit Nederland. Ik was trots op de progressie die ik de afgelopen jaren had gemaakt en waar ik stond. Helaas ging mijn linkerknie niet veel later op vakantie uit de kom. Niet eens met iets geks, nee gewoon een misstap. Het revalideren duurde in totaal 2,5 jaar. Het bleek dat mijn knieschijf gebroken was en er waren uiteindelijk twee operaties nodig. Na ruim drie jaar revalideren en opbouwen was ik in 2024 weer op niveau. Het was een lang proces van vallen en opstaan. Gelukkig had ik de juiste mensen, en met name mijn trainers, om me heen die erin geloofden. Zij gaven niet op, en stap voor stap kwamen we verder. Na de zomervakantie stonden er wedstrijden op het programma in Luxemburg, Budapest, Salzburg en Brussel. Ik groeide in de toernooien: eindelijk was ik terug op niveau en misschien nog wel beter dan ervoor.
Enorm teleurgesteld en verdrietig
Totdat.. ik twee dagen voor het NK 2024 een deur opendeed, naar achter stapte en ineens op de grond lag. Mijn knieschijf was uit de kom en nu niet de linker maar de rechter. Terwijl ik dacht dat 2024 weer mijn jaar zou worden voor karate, liep dit helaas anders af. Gelukkig was er deze keer niks gebroken, maar waren mijn banden wel flink opgerekt. Ik moest zeven weken met mijn knie in een brace en hierdoor miste ik niet alleen het NK, maar ook de Series A in Cyprus en twee toernooien in België. Het gevoel was niet te beschrijven: maanden van voorbereiding voor deze belangrijke wedstrijden en ineens kan je niet meer meedoen. Enorm teleurgesteld en verdrietig.
We geven niet op
Nu in maart 2025, is de brace een kleine zes weken af en kan ik weer trainen. Het was lastig om na de tweede blessure de draad weer op te pakken en weer opnieuw alles te geven in de revalidatie, maar ook dit gaat goed. Ik train weer mee met het Nederlands team en hopelijk kan ik binnenkort weer de mat op. We geven niet op! Hopelijk staan we dit jaar wel weer op het podium bij het NK Senioren.