Ik ben Eva en ik heb dwang
In maart 2019 kreeg ik rare gedachtes. Ik begon alles met de geslachtsdelen van zowel man als vrouw “vies” te vinden. Alleen sloeg deze gedachte door naar de waarheid waarin ik nu leef. Ik begon obsessief alle dingen schoon te maken die ook maar een beetje contact zouden kunnen hebben gehad met een geslachtsdeel. Later werd dit nog erger en behandelde ik de geslachtsdelen als een chocopasta: alles wat via een geslachtsdeel was aangeraakt, was ook vies.
Mijn leven draaide vanaf dat moment om schoonmaken. De doorgeslagen gedachtes begonnen toen ik 12 jaar was, net voor de middelbare school. Inmiddels ben ik 18 jaar en krijg er steeds meer mee te maken. Hoewel ik ermee heb leren leven, zijn er nog steeds moeilijke momenten, want niemand begrijpt mijn dwangstoornis. Ik slik inmiddels vier jaar medicatie om mijn emoties af te zwakken.
Dit alles had/heeft grote invloed op mijn (sociale) leven. Het gaat al beter dan een paar jaar geleden en ik ben er zeker door gegroeid als persoon. Ik heb meer begrip voor andermans mentale problemen en ben minder snel bevooroordeeld.
Uiteindelijk zou ik natuurlijk willen dat ik deze ziekte nooit had gekregen, maar ik ben er deels wel door geworden wie ik nu ben. En ik ben best trots op mezelf, als ik kijk van hoe ver ik ben gekomen.