Van kleins af aan leek alles – het leven – te lopen zoals dat hoorde. Ik had vrienden, een geweldige familie, ging naar school en voetbalde regelmatig. Maar het kan verkeren. Op vijfjarige leeftijd kwam ik uit school met een opgezwollen been. Kroop ’s nachts tegen de muur op van de pijn. Na meermaals verkeerd gediagnosticeerd te zijn over de aard van de pijn vroeg mijn moeder om een second opinion in Groningen. Een mokerslag. Een agressieve tumor in mijn linker scheenbeen. Boos. Waarom ik? Verdrietig. Vanwege alle onzekerheid die hiermee gepaard ging. Onzekerheid. Kan ik ooit nog sporten? Laat staan voetballen…
Niet kort daarop volgde de amputatie van mijn been. De artsen verzekerden ons, dat dit de enige optie was om mijn leven te kunnen redden. Na een jaar lang behandelingen met 14 chemokuren, zei de arts dat ik weer naar huis mocht. Met hulp van de revalidatiearts, familie en vrienden leerde ik lopen met een prothese. Eerst hand in hand met een familielid, later zelfstandig en uiteindelijk zelfs rennend. Uiteindelijk kon ik zelfs voetballen en tennissen! Ik weigerde om door deze amputatie mijn dromen in duigen te laten vallen.
Op 14-jarige leeftijd kreeg ik de kans om voor het eerst op een blade te leren rennen. Wat me meteen opviel? Veerkracht. Een vaardigheid, die nu onderdeel is geworden van mijn identiteit na de tegenslagen die ik als kind heb gehad. Uiteindelijk ging ik fulltime trainen voor mijn grootste droom: meedoen aan de Paralympische Spelen. Op mijn 19e lukte dit in Tokyo (2021). Ik werd zesde bij het verspringen en achtste op de 100 meter sprint. Eén jaar voor de Paralympische Spelen in Parijs (2024) werd ik wereldkampioen op de honderd meter. En in Parijs lukte het! Goud bij het verspringen in een nieuw wereldrecord. Voor het oog van al die familie, vrienden en iedereen die ook de moeilijke periode van dichtbij hebben meegemaakt.
Uiteindelijk was het de veerkracht van mijn blade en mijn mentale veerkracht de formule om dit doel te bezegelen met een gouden medaille. Elk nadeel heeft zijn voordeel!