Al op jonge leeftijd wist ik dat ik anders was dan anderen. Ik paste nooit ergens bij. Ik was veel aan het voetballen, speelde graag met autootjes en treinen. Op school werd ik gepest en ook thuis ging het niet goed. Al op jonge leeftijd kwam ik in de puberteit en dat maakte dat het nog slechter met me ging. Ik vond de veranderingen aan mijn lichaam verschrikkelijk. Ik schaamde me er niet alleen voor, maar had ook een enorme afkeer van mijn lichaam. Ik wilde geen bh’s dragen, dat hoorde niet bij wie ik was. De maandelijkse periode was afschuwelijk. Het ging dan altijd nog slechter met me. Ik haatte mezelf gewoon. Ik kon niet leven met het lichaam dat ik had. Dit heeft, mede met de thuissituatie en het pesten op school, ervoor gezorgd dat ik suïcidaal was. Ik wilde niet meer leven.
Om mijn vrouwelijkheid te verbergen ging ik hesjes dragen die strak om mijn bovenlichaam zaten, zodat ik zo plat mogelijk was. Soms wikkelde ik plakband of tape om mijn bovenlichaam om het nog platter te maken. Ik ging sokken opvouwen en oprollen en in mijn onderbroek stoppen zodat het leek dat er wat in mijn broek zat. Later ben ik penisprotheses gaan dragen.
Rond mijn 14e ben ik intern bij de GGZ opgenomen. Hier heb ik ruim twee jaar gewoond. Het was niet altijd een fijne en een veilige plek. Tijdens mijn opname is de aanmelding voor mijn transitie in gang gezet. Het was een enorm zwaar en ingrijpend proces. Eerst ruim een jaar gesprekken met een psycholoog en psychologische onderzoeken. Vervolgens naar de endocrinoloog voor een lichamelijk onderzoek. Eerst starten met hormoonremmers en een tijd later mocht ik dan eindelijk beginnen met testosteron. Langzaam ontwikkelde mijn lichaam meer zoals dat zou moeten zijn. In 2012 heb ik mijn eerste twee operaties gehad en heb ik er alles aan gedaan om zo snel mogelijk ook de geslachtsveranderende operatie te krijgen. Helaas verliep dit allemaal niet zoals het zou moeten. Ik ben jarenlang aan het lijntje gehouden. Er is mij meerdere malen verteld dat ik op de wachtlijst stond en snel opgeroepen kon worden, totdat uiteindelijk bleek dat ik niet op de wachtlijst stond. Uiteindelijk heb ik de operatie in 2018 eindelijk gekregen. Helaas is dit enorm gecompliceerd verlopen. Ik heb ruim een maand in het ziekenhuis gelegen. Uiteindelijk ben ik naar huis gestuurd, maar was ik nog niet in staat om zelf een paar stapjes te zetten. Langzaam ging het herstel en traden er nog meer complicaties op. Ik ben nog meerdere keren geopereerd aan vernauwingen en fistels en ben uiteindelijk mijn plasbuis weer verloren. Ik heb er alles aan gedaan om verder geholpen te worden, maar het ziekenhuis durfde het niet aan. Ze waren bang dat ik het mentaal niet zou trekken. Voor mij was er geen andere optie en heb ik gevraagd of ze bereid waren een verzoek tot euthanasie te honoreren. Dit was niet het geval. Na veel gedoe voor een verwijsbrief naar een buitenlands ziekenhuis, heb ik uiteindelijk een second opinion in België gekregen. Hier konden en wilden ze me nog wel helpen en kon ik al binnen korte tijd geopereerd worden. Er werd een nieuwe plasbuis gemaakt en in een operatie daarna werd deze aangesloten. Ik kon weer staand plassen. Ook hier traden uiteindelijk weer complicaties op van vernauwingen en fistels waaraan ik geopereerd ben. Ongeveer twee jaar lang is alles toen goed geweest, totdat er opnieuw een vernauwing optrad die niet in één keer te verhelpen was. Ik was grotendeels weer terug bij af. Ik was dat wat voor mij zo belangrijk was weer kwijt. Namelijk door mijn penis plassen. Na ongeveer een half jaar zou dit weer opgelost worden. Mijn traject was al zo gecompliceerd verlopen, waardoor ik alle hoop en moed kwijtraakte. Ik was bang voor weer complicatie op complicatie, operatie op operatie. Dat zag ik niet zitten. Ik heb toen mijn huisarts en andere behandelaar in Nederland gevraagd om euthanasie. Zij wilden hier niet in meegaan, waarop ik me vervolgens heb aangemeld bij het Kenniscentrum voor Euthanasie. Dit verzoek is in eerste instantie ook afgewezen omdat de hersteloperatie er nog aan kwam. Als die niet zou slagen, zou ik me opnieuw aan mogen melden en zou gekeken worden of er euthanasie verleend kon worden.
De hersteloperatie lijkt geslaagd te zijn en ik voel me weer veel beter. Ik durf weer dingen te ondernemen die ik niet durfde. Er zijn nog wel dingen die ik anders zou willen, maar ik durf het niet aan. In totaal heb ik al een stuk of 20 operaties gehad. Het zijn er genoeg geweest. Ik wil het risico niet lopen om dat wat ik nu heb, weer kwijt te raken. Met veel hulp heb ik leren leven met hoe het nu is. Langzaamaan kan ik leren leven, in plaats van te blijven overleven.