Ik ben Milan, nu 21 jaar. Ik ben geboren als meisje, maar ik ga sinds mijn 12e door het leven als een jongen. Thuis en in mijn familie werd ik volledig geaccepteerd, maar zodra ik de deur uit ging was dat wel anders, en begon het pesten. Mentaal, en later ook fysiek.
Van mijn zesde tot mijn 16e werd ik bijna dagelijks gepest: op straat, in de wijk, op de middelbare school, en later bij de voetbalclub. Vaak door kinderen maar ook door volwassenen. Het werd erger toen ik in transitie ging. Die periode is één van de pijnlijkste periodes van mijn leven.
Op mijn 13e kreeg ik na meerdere onderzoeken en gesprekken groen licht om met mijn hormoonbehandeling te beginnen, maar ik moest tot mijn 16e wachten met testosteron. In de tussentijd zat ik aan de puberteitsremmers en had ik maandelijks nog gesprekken. Op mijn 15e ben ik naar een plek gelokt en daar door drie jongeren fysiek mishandeld. Door deze gebeurtenis heb ik PTSS opgelopen. Op mijn 14e kreeg ik te maken met mijn eerste depressie, die nooit helemaal is weggegaan. Ik begon mezelf als waardeloos te zien doordat anderen constant zeiden: “Je bent het niet waard” of “Je doet er niet toe.” In deze woorden ben ik gaan geloven, en dat werd mijn identiteit.
Ik gaf mijn grenzen niet meer aan en zowat iedereen kon makkelijk over mij heen lopen. Ik voelde me vaak eenzaam, verloren en machteloos. Op mijn 17e kwam ik in aanraking met drugs. Zo onschuldig één jointje leek, zo verslavend werd het. Ik had steeds meer nodig tot ik ook alcohol en zelfbeschadiging ontdekte. Mijn gedrag veranderde ook, ik kreeg steeds vaker een kort lontje, ik werd verbaal agressief thuis en ik stopte met school, mijn werk, mijn relatie; alles viel langzaam weg.
Begin 2022 deed ik twee zelfmoordpogingen. Na mijn
eerste poging in januari 2022 besefte ik mij dat mijn leven echt anders moest. Ik gaf mezelf nog één laatste kans op een kleurrijker leven. Op 18 februari 2022 meldde ik mij aan bij een kliniek voor jongeren met psychische, gedrags- en verslavingsproblemen. Na mijn intake op tien mei ging ik op 22 juni 2022 weg in een bus richting de kliniek. Zeven weken kliniek en 15 weken nazorg. Daar werkte ik hard aan mezelf, kreeg ik inzichten en voelde ik me weer echt gezien, gehoord en geliefd. Maar ook werd ik keihard geconfronteerd met mijn gedrag: dat wat ik heb meegemaakt is heel erg, maar geen excuus.
Mijn grootste les is dat ik zelf mijn keuzes maak en verantwoording moet nemen voor mijn eigen leven. Ik kreeg de suggestie om te gaan boksen. Ik deed al aan Krav Maga (zelfverdediging), maar door mijn PTSS durfde ik niet verder te kijken. Uiteindelijk probeerde ik een proefles kickboksen. Vechtsport is nu een vast onderdeel van mijn leven. Het geeft me rust in de chaos, zelfvertrouwen, het houdt me scherp. Het heeft me geleerd op te durven staan, en echt de baas over mezelf te zijn.