Jarenlang leefde ik gevangen in angst, in pijn
Als jong pubermeisje maakte ik seksueel geweld en misbruik mee, wat een grote stempel drukte op mijn ontwikkeling en hoe ik de wereld daarna ervaarde. Wat volgde waren 17 jaren van nog meer misbruik, bedreiging en extreem huiselijk geweld. Ik raakte in een patroon van geweld tegen mij, een laag zelfbeeld en geen zelfvertrouwen. De jonge Nadine raakte verloren.
In mijn volwassen leven kreeg ik als kwetsbare vrouw te maken met huiselijk geweld: twee relaties die achter het perfecte plaatje een nachtmerrie verborgen. Wat begon als liefde en zorgzaamheid veranderde langzaam in claimen, isoleren en macht uitoefenen. Eerst in woorden, daarna in fysieke klappen, trappen en bedreigingen.
Ontelbaar vaak heb ik gebogen op de grond gezeten of gelegen na een salvo van gewelddadige woorden en dreigementen die ik moest incasseren. Woede, frustratie en haat die in zijn ogen zaten en in de woorden die hij op mij uitspuugde. Je begrijpt de term pas echt als je ze ooit gezien hebt: “dodemansogen”. Deze ogen kan ik nog steeds voor mijn geest halen. De woorden blijven altijd in mijn geheugen gegrift en ik geloofde hem: misschien was het inderdaad allemaal mijn eigen schuld dat ik hem zo boos maakte, en lag het inderdaad aan mij. Ik maakte me niet alleen fysiek zo klein mogelijk, maar ook mentaal klein naar de buitenwereld toe. Als niemand mij ziet en ik niet opval, kan er ook niets gebeuren. Mijn al wankelende zelfwaardering was compleet vernietigd en tot op de dag van vandaag herhaal ik regelmatig in mijn hoofd: “Ik mag ruimte innemen, ik mag gezien worden.”
Voor mezelf had ik de kracht verloren om te vechten. Mijn leven voelde als opgegeven, alsof alles wat er gebeurde buiten mijn controle lag en volledig in zijn handen was gelegd. Ik voelde me gevangen, machteloos en gebroken. Iedere dag was een strijd om te overleven, en soms leek het alsof er geen licht meer was om naar toe te grijpen.
Maar toen waren er mijn kinderen. Voor hen kon ik niet opgeven. Voor hen móest ik vechten. Mijn kinderen werden het stralende licht in de duisternis die mijn leven had overgenomen. Zij gaven mij een reden om door te gaan, om mezelf bij elkaar te rapen en mijn angst onder ogen te zien. Ik moest zorgen dat zij veilig waren, dat zij konden opgroeien in stabiliteit en liefde, ver weg van het geweld dat hun moeder had gekwetst. Dat zij nooit zouden hoeven meemaken wat ik heb meegemaakt, nooit de angsten en de pijn die mij zo lang gevangen hielden. Voor hen werd ik sterker, werd ik moediger, vond ik mezelf terug.
Ik heb de afgelopen jaren gevochten voor mijn vrijheid. Vrijheid was iets wat ondenkbaar leek. Weggebroken van de dwang en controle. Weggebroken van de angst en doodsbedreigingen. Weggebroken van de klappen, trappen en stompen. Mijn weg naar vrijheid was geen rechte lijn. Ik viel, stond op, en viel opnieuw. Toch gaf ik niet op en heb ik gevochten: voor veiligheid, voor ruimte, voor mijn stem.
De tijd van (gedwongen) zwijgen is voorbij. Door mijn verhaal te delen wil ik anderen inspireren, laten zien dat we mogen bestaan. Dat onze ervaringen ertoe doen en dat we ons niet hoeven te schamen voor wat ons is aangedaan.
Ik ben waardevol, ik ben krachtig en ik wil leven.
Daarom zet ik mij in als slachtoffercoach en ervaringsdeskundige voor andere slachtoffers van seksueel en/of huiselijk geweld. Onder de naam Regtgezet bied ik steun en schrijf ik over de obstakels waar slachtoffers van seksueel en huiselijk geweld vaak tegenaan lopen.