Mijn naam is Niki Wories. Ik woon in Almere en doe al sinds mijn vierde aan kunstschaatsen. Het begon allemaal zo’n 25 jaar geleden, toen ik meeging naar de trainingen van mijn zus, die destijds al aan kunstschaatsen deed. Terwijl ik keek naar haar mooie bewegingen op het ijs, probeerde ik haar na te doen vanaf de tribunes van de Jaap Edenbaan in Amsterdam. Daar bedacht ik mijn eigen choreografieën op de muziek die werd afgespeeld voor de rijders op het ijs. Ik waande me in een wereld waarin ik ooit zelf ook zo goed zou worden.
Jaren later werd ik voor het eerst Nederlands kampioen en bleef ik me steeds verder ontwikkelen in mijn sport. Dat leidde uiteindelijk tot een belangrijke keuze: de sport was in Nederland erg klein en ik wilde meer bereiken dan hier mogelijk was. Daarom besloot ik op mijn 18e te verhuizen naar de andere kant van de wereld, naar Montréal, Canada. Daar heb ik zeven jaar gewoond. In die periode werd ik meerdere keren Nederlands kampioen en mocht ik deelnemen aan EK’s en WK’s.
Toen corona kwam, moest ik noodgedwongen terug naar Nederland. Niet lang daarna beëindigde ik mijn carrière als topsporter en ging ik werken voor de KNSB als disciplinemanager. Ik heb dit twee jaar met veel toewijding gedaan, maar diep vanbinnen voelde het alsof ik mijn sport te vroeg had losgelaten.
In april 2023 overleed mijn moeder onverwachts. Dat was een enorme schok voor onze hele familie. Mijn moeder was altijd mijn grootste fan. Na dit grote verlies raakte ik steeds verder van mezelf verwijderd en begon ik mezelf kwijt te raken. Kort na haar crematie besloot ik dat ik het heft weer in eigen handen moest nemen als ik gelukkig wilde zijn. Je bepaalt zelf hoe je opstaat, en ik vond dat ik het aan mijn moeder verplicht was om er alles aan te doen om weer iets moois van mijn leven te maken. Zij had nooit gewild dat ik ongelukkig zou zijn – en ik wilde dat zelf ook niet.
Dat alles heeft me uiteindelijk geholpen om de beslissing te nemen weer te gaan schaatsen. Het ijs was de plek waar ik haar voelde, waar wij verbonden waren. De enige plek waar ze voor mijn gevoel nog steeds bij me was, en waar ik even uit de werkelijkheid kon stappen.
Pluk de dag, het kan zo voorbij zijn. Met die gedachte nam ik ontslag bij de KNSB en stapte ik opnieuw het ijs op. Een van de beste beslissingen van mijn leven – spannend, maar absoluut de moeite waard.