De gebeurtenis waar ik op terugkijk, gaat over de verwachtingen van mijn ouders en de weg die ik zelf ben ingeslagen. Ik ben opgegroeid in een gezin dat werkzaam was in de modebranche, met een eigen mode-agentschap. Vanaf mijn puberteit lag de verwachting op mij dat ik het bedrijf ooit zou overnemen. Zonder echt te weten wat ík zelf wilde, liet ik me hierin leiden. Ik dacht: “Mijn ouders weten vast wat het beste is.”
Na mijn bachelor Fashion Management ging ik bij hen werken, maar al snel merkte ik dat dit me geen voldoening gaf. Sales en mode voelden leeg voor mij. Toch bleef ik binnen de branche werken, want ik had dat diploma en het leek de makkelijke weg. Tot corona uitbrak en ik besefte dat mijn werkleven vooral draaide om overleven, niet om voldoening. Een loopbaancoach hielp me inzien dat ik in een bore-out zat: klachten van een burn-out, maar veroorzaakt door het gebrek aan passie.
Ik besloot het roer om te gooien. Ik kocht een busje, bouwde dit om tot camper en reisde alleen naar o.a. Tarifa en Gran Canaria. Daar ontdekte ik spiritualiteit, kwam ik meer in contact met de natuur en begon ik rituelen zoals journaling, mediteren en cacao-ceremonies. Deze periode heeft mij geleerd dat ik echt mijn eigen pad moet kiezen, los van verwachtingen.
Ik was midden 20 toen dit allemaal begon, en inmiddels ben ik net 30. Terugkijkend zie ik dat het proces van loskomen van mijn ouders en de maatschappij pijnlijk, maar ook heel waardevol is geweest. Het heeft me sterker gemaakt en me dichter bij mezelf gebracht.
Of ik nu dezelfde keuzes zou maken? Ja en nee. Ik zou opnieuw voor avontuur en vrijheid kiezen, maar ik had mezelf misschien eerder de toestemming willen geven om niet de weg van mijn ouders te volgen. Toch weet ik: zonder deze ervaringen had ik nu niet gestaan waar ik sta.
Vandaag kies ik steeds meer voor mezelf. Dat gaat met vallen en opstaan, maar ik voel dat dit de juiste weg is. Mijn ouders willen natuurlijk dat ik gelukkig ben, ook al begrijpen ze mijn keuzes minder goed. Dat is soms lastig, maar ik leer loslaten dat íedereen mij moet begrijpen.
Social media speelt hier een dubbelrol in: het inspireert me, maar het zet me ook onder druk door de perfecte plaatjes die je er ziet. Het benadrukt soms juist het proces van het loskomen van verwachtingen, niet alleen van ouders, maar ook van de maatschappij.