Na het beëindigen van mijn relatie in 2020 voelde ik me goed en begon ik opnieuw te daten. Ik had een afspraakje met iemand via een datingapp. Ondanks dat ik meestal op een eerste date alleen iets ging drinken, belandde ik die avond in bed en hoe dom ook, gelijk zonder bescherming. Totaal niet beseffend dat ik ovuleerde rond die periode en dus zwanger kon worden. De volgende ochtend nam ik een morning-afterpil, in de veronderstelling dat ik daarmee het risico op zwangerschap had afgewend. Drie weken later ontdekte ik echter dat ik zwanger was.
Dit nieuws hield mij constant bezig. Ik stond ermee op en ging ermee naar bed, maar durfde het niemand te vertellen, zelfs niet aan mijn ouders. De gedachte dat ik moeder zou worden, zonder een stabiele relatie en onverwacht, voelde als een last. Uiteindelijk besloot ik dat ik niet klaar was voor een kind en maakte een afspraak voor een abortus.
Een dag voor de ingreep deelde ik mijn beslissing met mijn zus. Ze reageerde begripvol en zonder oordeel. Samen met een vriendin ging ik naar de kliniek, waar ik de ingreep onderging. Ik heb tijdens de wachttijd in de kliniek in mijn dagboek geschreven. Opgeschreven wat ik zag, ervoer, dacht en voelde. Het was net lopendebandwerk. Het was een komen en gaan van vrouwen. Op een gegeven moment werd ik geroepen om een echo te laten maken. Ik vroeg nog of hij mij kon vertellen of het een meisje of jongen zou worden. Niet wetende dat dat pas rond week 20 zichtbaar is en ik op dat moment nog maar acht weken was.
Toen ik wakker werd, voelde ik een zekere opluchting. Het eerste wat ik dacht was: “Ik ben niet meer zwanger.” Dit was een bevestiging dat mijn keuze goed voelde, al was het een moeilijke beslissing.
De maanden daarna probeerde ik door te gaan zonder stil te staan bij wat er gebeurd was, totdat ik instortte, heel veel ging drinken, mezelf afsloot van de wereld en thuis op de bank ging liggen met de gordijnen dicht. Ik wist niet zo goed wat ik met mijn gevoelens aan moest. Mijn moeder merkte dat ik minder in mijn vel zat en we besloten ergens koffie te gaan drinken. Tot dat moment had ik nog niks verteld over mijn zwangerschap en abortus. Mijn moeder voelde het al aan dat dit het moest zijn en gooide het op. Na een jaar had ik mijn ouders verteld dat ik een abortus was ondergaan in Corona tijd. Een vrij eenzame handeling en beslissing toen.
Ik heb voor mijn trauma EMDR gedaan en dit heeft mij erg geholpen. Ik ben altijd al een persoon geweest van veel met je verstand doen en weinig met gevoel. De beslissing die ik toen maakte was grotendeels met mijn verstand omdat het op dat moment niet paste in mijn leven.
Ook nu door de vroeggeboorte van mijn zoon leer ik meer naar mijn gevoel te luisteren. Dit is iets wat ik de laatste jaren meer probeer en waar ik in groei. Beide situaties hebben mij geleerd dat het leven nooit loopt zoals je plant, en aangezien ik erg graag dingen vastleg en vooruit plan, is dit één van mijn grootste levenslessen. Het leven kan oneerlijk, hard, ongrijpbaar zijn maar er is altijd plaats voor hoop en liefde.
Een kind moet uit liefde geboren worden en dat was het toen niet. Dit jaar is mijn zoon geboren uit ontelbare liefde en hij maakt mij ontzettend gelukkig. Dit neemt niet weg dat ik altijd zal denken dat hij een grotere broer of zus heeft gehad en wie weet vertel ik hem dat ooit…