Als kind heb ik bijzonder zware dingen meegemaakt. Op mijn zevende werd ik misbruikt, waarna die persoon in de gevangenis belandde en ik in een instelling terechtkwam. In die instelling werd ik bovendien gepest. Rond mijn 12e kreeg ik kort de kans om terug thuis te zijn, maar daar werd ik opnieuw misbruikt door een ander persoon. Ook die persoon werd opgesloten, terwijl ik opnieuw in een instelling geplaatst werd.
Deze gebeurtenissen hebben diepe sporen nagelaten. Tot vandaag beïnvloeden ze mijn dagelijks leven. Ik merk dat ik erg gevoelig ben voor verslavingen en elke dag de strijd moet aangaan om niet toe te geven. Vertrouwen in mensen is voor mij niet vanzelfsprekend. Het maakt relaties aangaan en onderhouden een moeilijke uitdaging, want mijn kijk op liefde en grenzen is veranderd door wat ik heb meegemaakt.
Toch blijf ik vechten. Sport speelt daarbij een belangrijke rol: het is mijn uitlaatklep om frustraties kwijt te raken en mijn energie in iets positiefs te steken. Ik ben me er ook van bewust dat ik daarin een balans moet zoeken, want ik wil dat sport mij helpt, niet dat het een nieuwe verslaving wordt.
Het woord “sterker” voelt misschien groot, maar ik ben me vandaag meer bewust van mijn eigen kwetsbaarheden en problematiek. Ik maak fouten, en zelfs nu vecht ik nog tegen de gevolgen van verkeerde keuzes die ik in het verleden zelf heb gemaakt. Maar ik werk actief aan mezelf en aan een betere toekomst. Extra therapie kan daarbij een waardevolle steun zijn. Wat belangrijk is: ik kies ervoor om telkens weer het juiste proberen te doen en om beetje bij beetje sterker te worden.
Moest ik dezelfde keuzes opnieuw maken, dan had ik sommige dingen zeker anders gedaan. Had ik toen geweten wat ik nu weet, dan was ik veel vroeger in therapie gegaan en was ik die ook blijven volgen. Misschien had ik dan een aantal van mijn eigen fouten niet gemaakt. Achteraf gezien had ik het allemaal liever anders gezien, maar vandaag ben ik me wel veel bewuster van wat een mens kan meedragen en welke gevolgen dat kan hebben. Ik besef dat ik zelf door mijn verleden ook fouten heb gemaakt, maar dat besef helpt mij nu juist om sterker te groeien en meer begrip te hebben voor mezelf en anderen.
Wat ik heb meegemaakt, had mij kunnen breken. Toch ben ik er nog, en elke dag opnieuw kies ik ervoor om te blijven vechten. Mijn verleden bepaalt niet mijn toekomst: ik bepaal zelf wie ik wil worden. Door sport, therapie en het blijven werken aan mezelf, bouw ik stap voor stap aan een leven waarin ik meer rust, vertrouwen en kracht kan vinden. Soms zet ik een stap terug, maar ik probeer er telkens weer drie vooruit te zetten. Het pad is zwaar, maar elke stap vooruit is een overwinning. En die kleine overwinningen maken mij, ondanks alles, tot iemand die blijft opstaan en doorgaat.
Achter elke tralie, achter elke blik, zit een verhaal dat vaak onzichtbaar blijft. Het beertje staat voor de kindertijd die ik te vroeg verloor, terwijl de handen symbool staan voor de ongewenste aanrakingen die mij jarenlang hebben getekend. Wat je ziet, is meer dan een foto: het is een stukje van de strijd die ik heb gevoerd – en nog steeds voer.
Maar laat dit ook een herinnering zijn: achter pijn schuilt veerkracht. En zelfs wanneer de wereld je gevangen houdt, kan er altijd een weg naar vrijheid en groei zijn.
En misschien is dat de krachtigste boodschap van allemaal:
zelfs de donkerste herinneringen zijn niet groter dan de wil om door te gaan.