Ik ben Lulu. Ik ben 21 jaar, geboren in New York en opgegroeid in Amsterdam. Ik studeer Dans aan Fontys Academy of the Arts in Tilburg. Ik ben dochter, vriendin, kleindochter en een creatief, zorgzaam en nieuwsgierig mens. Iemand die de wereld probeert te begrijpen door te bewegen, te voelen en verhalen vertellen.
Daarnaast identificeer ik mij als queer. Voor mij betekent dit juist dat ik de ruimte voel om buiten de hokjes te bestaan. Liefde laat zich voor mij niet leiden door gender. Het ontstaat in een blik, een gesprek, een lach, een gevoel van thuiskomen.
Ik twijfelde of ik hierover wilde schrijven. Waarom voelt het alsof ik moet uitleggen op wie ik verliefd word, terwijl dat voor anderen nooit een vraag is? Toch wil ik mijn verhaal delen. Niet om mezelf te verklaren, maar omdat verhalen deuren kunnen openen naar herkenning en begrip.
Liefde is misschien wel het mooiste wat we met elkaar delen. De stilte waarin je elkaars hand vasthoudt. Het lachen tot je buik pijn doet. Samen verdwalen in een gesprek, of juist in de rust van niets hoeven zeggen. Dat gevoel kent geen vaste gender, het kent alleen verbinding en connectie. Voor mij maakt het daarom niet uit welk gender iemand heeft.
Als kind dacht ik daar nauwelijks over na. Ik volgde vooral de verhalen om mij heen. Pas later ontdekte ik dat mijn gevoelens niet binnen één verwachting pasten. Ik heb het geluk dat ik ben opgegroeid in een gezin waar liefde altijd belangrijker was dan labels. Toch vond ik het spannend om uit de kast te komen. Niet door mijn ouders, maar door alles wat ik daarbuiten had gezien. Online leek het alsof queer zijn iets was waarvoor je toestemming of moed nodig had. Mijn ouders reageerden met warmte en vanzelfsprekendheid. Juist daardoor vroeg ik me af waarom uit de kast komen eigenlijk bestaat. Hetero zijn hoeft immers ook niet uitgelegd te worden.
Er waren momenten waarop ik het moeilijk vond om mezelf volledig te omarmen. Niet omdat er iets mis was met wie ik ben, maar omdat de wereld soms laat voelen dat afwijken van de norm iets is om voorzichtig mee te zijn. Inmiddels ervaar ik juist hoeveel vrijheid er schuilt in het loslaten van de norm. Binnen de danswereld, en bij de mensen om mij heen, heb ik een plek gevonden waar verschillen niet alleen worden geaccepteerd, maar juist worden gevierd.