Altijd al had ik het gevoel dat ik anders was. Dat er iets anders was aan mij. Als kind kon ik m’n vinger er niet op leggen wat het was. Ik heb als 12-jarige één keer uitgesproken naar een vriendin dat ik “later misschien wel verliefd zou worden op een meisje”, maar ook daar heb ik heel lang niks mee gedaan. Als tiener was ik veel met jongens bezig, omdat ik dacht dat dat normaal was en de rest dat ook deed. Maar toch voelde het niet helemaal natuurlijk, een beetje “gemaakt”. Tot ik op mijn 17de vakantiewerk ging doen en daar een collega leerde kennen die op vrouwen viel. Ik ging veel met haar in gesprek daarover en dat triggerde mij om mijn eigen seksualiteit ook even ín heroverweging te nemen. Al snel kwam ik tot de conclusie dat ik toch even meer geïnteresseerd was in vrouwen dan in mannen. Voor mij was dat vrij gemakkelijk te accepteren, ik kon me er snel bij neerleggen en voelde ook een soort opluchting dat ik me eindelijk besefte wat er nou al die tijd anders was. Ook was ik eigenlijk alleen maar heel trots.
Ik vertelde het haar als eerste. Dat voelde niet als een grote stap, omdat het logisch was dat zij positief zou reageren. En vrij snel vertelde ik het ook aan wat vrienden en mijn broer. Dat vond ik wel spannend, maar niet een hele grote stap. Ik wist dat het in mijn vriendenkringen en in de familie helemaal oké was en was dan ook niet echt bang voor nare reacties.
Nooit heb ik het gevoel gehad dat ik het achter moest houden voor iemand en was er heel snel heel open in. Ik vertelde het mijn ouders, mijn familie en al mijn vrienden. Het was geen taboe en ik kon er altijd open met ze over praten. Dit was heel fijn voor mij en ook voor andere vrienden die later uit de kast kwamen, en dit is ook altijd zo gebleven.
Later merkte ik dat het niet overal zo makkelijk gaat. Soms spreek ik mensen bij wie hun coming out een hele negatieve kant op is gegaan. Of kom ik door mijn werk als dansdocent op scholen of in dorpen waar het niet “oké” wordt gevonden. In die laatste gevallen, doe ik dan ook extra m’n best om het niet per ongeluk te onthullen. Dat vind ik eerlijk gezegd best lastig, want dat zou eigenlijk helemaal niet hoeven. Waarom is het zo ingewikkeld om iemand te laten zijn wie die is en te laten houden van wie die wil houden?
Dat blijft voor mij tot op de dag van vandaag een raadsel.
Maar het houdt mij niet tegen om te zijn wie ik ben.
Ik laat mijn ware kleuren zien, in social media, op straat, thuis en ook in de lessen. Ik ga graag in gesprek met kinderen over mijn seksualiteit en ook die van de leerlingen zelf en hun hele identiteit. Het is zo’n mooi en zo’n belangrijk onderwerp.
Want liefde is voor iedereen. In alle vormen en alle kleuren.